Yorulduğumu hissediyorum..
Bana düşlerini ödünç versene,
Merak ediyorum içlerinde var mıyım?
Hadi bir yalan söyle bana
De ki; “sen yaşıyorsun her birinde”
Çocuk gibi inanayım...
Olsun;
Yüzündeki zorlama tebessüm kadar güzeldir,
Yalancı düşler.....
Merhem olur yaraya
Çok hırpaladı kalbimi,
Bu hesapsız vazgeçişler...
Merak ediyorum sendeki beni
Bilmiyorum ne kadarım?
Bana düşlerini,
Bir geceliğine ödünç ver....
Kendime, senin yüreğinle bakayım
İclal Aydın'ın kitabı çarpıyor bu ara gözüme..İsminden ötürü olsa gerek,ki kitaplarda isimler benim ilgimi çeken ve onları okumamdaki sebep olmuşlardır..Kitabın ismi: " Senin adın bile geçmedi." Eh kitap söz konusu olunca da,Gülden'in bloguna bakmadan olmazdı:) Kitap derlemelerine bayılıyorum..
Diğer İclal Aydın kitaplarına baktığımda yine bir kitabının içinde geçenler dikkatimi çekti..Bu aralar nedense pek hassasım..En ufacık söz,şarkı beni benden alabiliyor..Beni benden alan sözleri ekleyeceğim buraya sevgili Gülden'in blogundan :)
Aslında... Senin adın bile geçmedi...
Ama...
Ben seni hiç unutmadım...
Her hayat hikayesi bitmiş bir aşktan yol alıyordu...
Ve her ayrılık bir mektupla başlıyordu.
Sana güzel bir yaz günü gelmiştim. Karlı bir sabahta gidiyorum. Beş mevsim yaşamışız beraber. Beş mevsim bir "İç denizi" kurutmaya yetti...
İşte böyle sevgili....
Biz artık seninle haritada iki küçük su lekesi,
Hiçbir nehir kavuşturamaz bizi...
Sevilenler, hep beklenenler... Ve beklenenler, hiç gelmeyenler...
Şimdi belki sende benim gibi ölesiye yalnızsındır
Uçan kuşları gözlemektesindir tek başına...
Çamların yeşiline dalmış gitmiştir gözlerin
Radyo dinliyorsundur ya da susarak
Bir kitap okumaya çalışıyorsundur kimbilir
Belkide anılarını deşiyorsundur bir olmazı
Bir açmazı derinden derine kurcalar gibi
Bir kahve içmeyi, bir elma yemeği kurarak ,
Saatine bakıyor olabilirsin uykulıu gözlerle
Çocukların oyununa dalmış gitmiş olabilirsin
Maphus gibi, tutsak gibi, belki kök gibi,
Yarını olmamak gibi bir duygu içindesindir.
Belkide kendini bağışlayamıyorsundur
Benim hiç bilmediğim bir şeylerden ötürü
Kırık trenler gibi öylece kalakalmışsındır...
Kalkıp gidip çekirdek almayı düşünüyorsundur.
Ya da uyumak istiyorsundur her şeyi unutmak için
Belki sende benim gibi ölesiye yalnızsındır.
Afşar TUMUÇİN
Suçlamamıştım..
Anladım Sadece..
Suçlamadım seni...Anlamaya çalışıyorum şimdi..
Yüreği güzelim..
Uğruna kadeh eskittiğim..
İçtiğim her sigaranın sebebi..
Canını yaktığım,canına yandığım!
Ne kadar sevdiysem o kadar yaraladım..Hem seni,hem kendimi..
İnsanın elinde olmuyormuş sevdiğim..
Farkında olmuyormuşsun yaptığın bütün dengesizliklerin..
Bilirsin...Üzmek istemem asla seni..
Bir gülüşün yeter bana..Tamamlamam için kendimi..
Yüreğinin bir köşesinde hep olsun yerim,
Sığınabilecek tek yerin olsun,yerim..
Yüreğinin güzelliğine kapıldım önceleri..Hani böyle bir insan nasıl olabilir ? Nasıl şans eseri girebilir hayatıma ? Diye sorgularken sende buldum kendimi..
Hala birşeylerin boşluğunda ilerlediğimi düşünmek yormuştu beni.Yüreğim kaldıramazdı aslında başka bir yüreği.Bu bir benimseme meselesi.Ve senin yüreğin o kadar hoştu ki,kapısını aralarken tereddüte düşüyor insan.Bağlanmaktan korktum o güzel yüreğine..Sonucunda acı yaşayabilme ihtimalini düşünerek..Senin canını acıtmıştım,farkındaydım.Söylediğin sözlerin benim de canımı bu kadar yakabildiğinde anladım..Kısa bir sürede sana nasıl alıştığımı farkettim.Telefona giden gözlerimin cevap gelmeyeceğini bile bile bakması ama yüreğimin senden gelebilecek tek harfe ihtiyacı olduğunu anladım..Her gece seninle uyuyakalmanın ve her sabah seninle uyanabilmenin mutluluğundan yoksun kaldığım 3 günün sonunda,böyle olmanın daha acı verdiğini anladım..Yine bir sabah hatta sabahın körüydü mesaj yazdığımda :) Hemen cevap vermiştin..Benim hırçınlığıma o kadar şevkatli açmıştın ki kollarını,sana tekrar hayran kalmamak elde değildi..
Şimdi alıştığım o sesini duymadan kendime gelemiyormuşum gibi hissediyorum..Bir bedende can bulmak böyle birşey olsa gerek..Ben seninle tekrar can buldum bu hayatta..Ki bu yüzdendir "CAN" ım diye seslenişlerim sana..
Ve ne güzeldir ki bu yüreği hissedebilmek,uyurken yanındaymış gibi uyuyabilmek..Uyandığında yanağına bir öpücük kondurur gibi uyanabilmek yeni güne,mutlu..
Sevdiceğim,hayatıma anlam, yaşamıma sevgi, günüme güneş, geceme ışık, kalbime ritim kattığın için ve en önemlisi BENİM olduğun için..Seni Seviyorum..
İyi ki varsın..:)
Ruhum..
2005 yılının son aylarıydı hayatıma girişin..Odanın kapısından girişin hala gözümün önünde.Üzerinde kahverengi bir boğazlı kazak vardı.Saçların topluydu.Kulağında da halka küpelerin.Ben ranzanın üst katından biraz uykulu biraz da endişeli gözlerle bakmıştım sana.Kimsenin gelmesini istemiyorduk yanımıza ve bu geleni de kesin kaçırıcaz diye konuşmuşluğumuz vardı diğer oda arkadaşlarıyla..İsimlerini telaffuz etmiyorum sen çok iyi biliyorsun..:)
Eşyalarını koyup hemen gitmiştin..Tekrar geldiğinde bu sefer yataktan değil kapıdandı karşılamam.Nalet olası sigaramız bitmişti o gün ve hiç paramız yoktu:) Diğer oda arkadaşı senden sigara istediğinde sen bir kutu marlboro light (evet buydu :) )'ı önümüze koymuştun alın istediğiniz kadar diye..Şaşırmıştık.Biz kızı kaçırmayı düşünüyoruz ama kız nasıl bu kadar rahat ve cömert olabiliyor ? diye..Acaba gözümüzü mü boyuyor demeden de edemedik:P O gün eşyalarını bir güzel dizdin dolabına.Daha sonra tam anlamıyla tanışma faslı..
Biliyormusun o anki halin gözümün önüne geldikçe ne kadar çocuksu durduğunu anımsıyor ve gülüyorum:) Çocuktunn iştee...:) Şuan ki halinden daha cılız ve daha çelimsizdin.Ama her zamanki gibi deli!..İlk gün sabaha kadar uyumamıştık seninle..Sende de bende de çene iyi olunca ilk günden konuşacak bir sürü şey bulmuştuk.Sen benim gibi ranzanın üst kısmına yerleştin.Yani üst taraftan da bıdı bıdımızı yapıyorduk seninle :)
Birdenbire birbirimizin hayatında olduk.Sabahlara kadar gülmelerimiz ve muhabbetler bağladı bu arkadaşlığımızı.Benim gibi hastalıklı bir insanı sürekli hastaneye getirip götüren başında hemşire gibi duran oldun.Hatta o beyaz sakallı sır kapısındaki adamın geleceğini düşünmeme neden olan sebepleri yaratırkende..Gül gül..ben hala gülüyorum :)
Sana en çok; hiç beklemediğim anda yanımdan gitmek zorunda olduğunda anladım ne kadar alıştığımı..Beni bilirsin kolay kolay ağlamam başkasının yanında..Ama o gün içimden birşeyler kopmuştu..Elimden hiç birşey gelmiyordu ve sen gidiyordun.Daha yapacağımız onca şey varken..Sen arabaya binip gittiğin an,sensiz ne yapacağımı düşünmeye çalışmıştım.Sensiz ben o kahralosı ada da ne yapardım? Şuan aklıma geldikçe gözlerim doluyor be kuzum..Ama yılmadım..Elimden ne geldiyse senin için yapmaya çalıştım.Ve başarılı da oldum ki, sen geri geldin..:) Annen ve babanı kendi ailem bildim.Seni de kendi kardeşim..Dimdik durduk işte ayakta bitanecim! Herkese ve herşeye inat..Başardık..Seni kimsenin korkutamayacağını,pislik atamayacağını herkese anlattık!
Yaşadıklarımız bizi birbirimize iyice bağladı..Ve hep aynı noktalarda kesişti hayat çizgimiz.Aynı zamanda veda ettik okul yaşantımıza..( Şuan da aynı bölümlerde ama ayrı yerlerdeyiz..)Ardından 1 buçuk yıldan fazla görüşemedik internet haricinde.O kadar zor geldi ki bana bu süre..O zaman zarfında anladım bir parçam hep eksikti..Ama kavuştuk en sonunda..Geçen doğum günümde bana en büyük hediyeyi verdin ve benim hayatımdaki en güzel,en özel doğum günümü yaşattın..Yanındaydım..Hiç birşey eksilmemişti hatta geçen zaman daha da çok bağlarımızı kuvvetlendirmişti..Beni gözlerime bakıp anlayabilen ya da ses tonumdan ne hissettiğimi bilen tek kişisin!(az önce aradın,bir kaç gün seninle konuşamadık biraz sitem ettin eminim ki ne olduğunu anlayamadın ama ben bu günü düşünerek biraz senden uzak kaldım :) ) Elim,kolum,yüreğim!Sen benden bir parçasın be kuzum!..Ağladığında ağladığım,bir göz yaşıma herşeyi göze alabilen canımsın!Canımdan ötesin..Yakın zamanda yine geleceğim yanına..Yine beraber olacağız..
Yazıya başlarken o kadar şey vardı ki aklımda..Dile kolay tanıştığımız günden beri hep yanımdasın..İster yüz yüze ister internetten ya da telefondan..Hep yanımdasın işte..Beni benden daha iyi bilen bir kişi varsa o da sadece sensin!
Yine hakim olamıyorum kendime..Ulan sevgilim olsan bu kadar ağlarmıydım bilmem :) Ya da bu kadar kıskanırmıydım seni :)
Dostum..Kardeşim..Seni ne sıfatla adlandırabilirim bilemiyorum..Ama herşeyimsin bildiğim tek şey bu!..Seni bugün dünyaya getiren anneciğine teşekkür ediyorum ilk önce!İyiki seni dünyaya getirmiş ki,benim en yakınım olmuşsun,ben olmuşsun!Allah'a şükrediyorum,seninle karşılaşmama nedenler yarattığı için..Ve sana teşekkür ediyorum,beni canından bir parça ettiğin için,dostun,kardeşin yaptığın için!
-Ruh olabilmek,ruhu olabilmek zordur bir insanın..Sen benim ruhumsun..Hayatında iyi ki dediğin kişi kim? ve hayatının en güzel şeyi nedir? diye sorsalar tereddütsüz vereceğim isim senin ismin olurdu!-
İyi ki doğdun Çağlam..İyi ki yanımdasın..Yıllar sonra iki kokoş nine olup elimizde baston yan yana olduğumuzda yine hayata sövüp güleceğiz..Yine birbirimizin küpelerini alıp bu sefer yaşlılıktan unutup küpelerimizi arayacağız:)
Her zaman yanımda olduğun,olacağın için çok mutluyum ve sana binlerce kez teşekkür ederim..
Seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorsun..Ama yine söylüyorum..Seni çok seviyorum !
Nice beraber mutlu yıllara...
İlk yeğenim Efe'm..Adı gibi Efe'dir yaramaz:) Yeni yeni düzgün konuşabiliyor.Yarın da 3.doğum günü kutlanıcak!Ben onlarla olamayacağım malesef...:( Canım,canımdan öte..Bursa'dayken hergün beraberiz.Sabahtan akşama kadar bizle..Bir gün görmeyelim nasıl özlüyoruz anlatamam...Eskiden tam dili dönmediğinde "ada"derdi bana neden bilmiyorum :) Şimdi meyvee dese de kabulüm.Ayrıca benden birşey isteyecekse de meyve deyzeee oluyorum hemen..Çok yaramaz..Bu yüzden internete gireceğim zaman ya da işim olduğunda odamın kapısını kilitliyorum rahat bırakmıyor ki? Kapıya gelip meyve deyzeee aç kapıyııı diye kapıyı zorluyor.Geliyor gidiyor aynı şeyler..Bazen sinirlendiğimde ne oldu Efe ??? diyorum.O dudak büzüşünü görmelisiniz!Nasılda iç çekmeye başlıyor..Kıyamıyorum tabi..Alıyorum kucağıma öpüp mıncırdıktan sonra bilgisayarın karşısına getiriyorum.Hemen fare ile oynamaya çalışıyor haspam çok biliyor!..Bi keresinde annemlere deprem ile ilgili bi video izletmiştim.Her bilgisayarı görünce çocuuuuğum o videoyu aç diyor. meyve deyze depyem depyem aç.ayaba düşüyoooy...Bazen de gelir hararetli bişeyler anlatır." Ben eve dittim.annem goktu bi adam giymiş eve aldım onuy camdan addım köpekleyin üstüne düttü...."gibi uzayıp giden çocuuuuuğumun hayal dünyasının enteresan enginliklerinden kopup gelen senaryoları paylaşırız.Geçenlerde oda takımı aldılar beyfendiye..Beni arıyo "meyve deyze bize geysene odamda ayabalı yatak var benim o annem aldı" aa geliyorum hemen dedim ve gittim.Zaten aramızda 1 sokak var.Bana bir odasını gösterişi var anlatamam :) Sanki dünyalar onun olmuş..Diyorum ki benim olsun mu bu oda? Ben yatayımmı bunda? Oysuunnn buyda beyabey uyuyalımm.Diyor yaramaz...Sonra ben gideyim işim var diyorum.O yok anneem kavee yapar( kahveden söz ediyor) için.diyor:) Diğer bebişimizi de kıskanmıyor değil ki bu normal..Herkes onu severken birden sevgi paylaşılıyor:) Tuyaya'sını seviyor ama bizide ilk başlarda hele paylaşamıyordu..Tuana'mızı sevdiğimizde bize " ditt yanımdann beni sevme,sevme beni dittt" dediği çok oldu.Hatta annem Tuana'yı yıkadığında bile kıskanıyor beni neden yıkamıyosunn diye söyleniyordu..Kıyamammm ona bennn! Gerçekten çok başka bir duygu..Hep iç içe olduğumuz için kendi canımdan çıkan bir parça gibi görüyorum onları..Efemmmmm canımın içi teyzesinin bitanesiii! İyi ki doğdun bebeğimm :)
Efeciğimin 4 tane ismi var :) 2 tanesi nüfusa kayıtlı 2 tanesi de göbek ismi..Efe ismini ablam istemişti..Diğer ismi İlhan eniştemin babasının ismi.Göbek adının biri benim babamın ismi..Diğerini ise doktor Halil olsun demiş ve öyle olmuş:) Efecim bunların hepsini biliyor ve soyadını da söylüyor;)
Şimdi sıra diğer bebişimizde..Aramıza 8 Haziran 2009 yılında katıldı..Yavrularımı ilk gördüğüm günü unutamıyorum..Küçük ablamın bebişidir Tuana'm..Çok zorlu bir hamilelik geçirdi,ananem vefat etti ve bir önceki bebeği de düşük oldu ablamın..O yüzden bize ilaç gibi geldi..İsminin Tuana olmasında büyük bir payımın olduğunu da söylemeden edemeyeceğim..:)
Burda annesiyle beraber :)
Burda da teyzesi :) Karşımda dayım vardı ona birşeyler anlatıyordum ablamın çektiğinden habersiz:)
Burda da yine habersiz enteresan bir fotoğraf olmuş ama hoş olmuş :)
İşte bunlar benim bitanelerim...Canlarım...
Saat 14.00 ..Ve ben yeni uyanıyorum..Bursa'da olsam bayram namazı bitmeden kalkmış olurdum..Malum babam ve kardeşim namaza giderler,annem gelir:" Hadi Merve,babanlar gelmeden kahvaltıyı hazırlayalım.."der..Bir gözüm açık diğer gözüm kapalı kendime gelmeye çalışırken elimi yüzümü yıkarım yine bile zor ayılırken,mutfağa doğru gider annemin bir gün önceden hazırladığı ama babamlar giderken fırına verdiği o güzelim cevizli ve zeytinli lokumlardan yerim..Annem:" Yahu dur kahvaltıda yeriz beraber" derken ben: "Anne sigara içicem kendime gelmem lazım" der bir lokma atarım ağzıma ve sigara içerim..Yavaş yavaş kendime gelirken domates salatalık peynir zeytin vs hazırlamaya koyulurum..Ama şöyle de bişi var her bayram klasiğimizdir,acaba babam bayram namazından sonra kimleri eve davet etti kaç kişi oluruz vs gibi şeyler düşünürüz.Çünkü ayrı sofralar kurulur babamlar içerde yerken biz onlara hizmet edip onların yemekleri bittikten sonra biz rahat rahat mutfakta keyif yaparak kuzenlerle beraber yemek yeriz.Eskiden ananem vefat etmeden önce ona giderdik..Ah ananem ah! Nasıl özlüyorum seni..Cevizli lokumları annemden daha iyi yapabilen tek kişiydin! Ayrıca çiğ börekte de üstüne tanımam! Halt etmiş bunu yapan ustalar sen varken!Çiğ böreği güzel ve itinayla açtığında kalan hamurlardan bizler için şekerleyip yapardın..Şuan tadını hayal meyal hatırlıyorum malesef..Çünkü senin sağlığından sonra hiç biryerde yemedim ve yemek istemem!En çok bayramlarda yokluğunu arıyorum hep sana gelişimizi ve o bayram tadının bambaşkalığını!Özlüyorum seni ama şuan dedemle beraber olduğun için başka bir duyguda yaşıyorum..Hep isterdin çünkü ve derdin:" Ben ölünce beni dedenizin mezarına gömün.."Yaptık ananem..İstediğini yaptık...Uzun zamandır bulamadığın huzuru orda bulursun inşallah..Dualarım seninle..Rahat uyu e mi?...
Bu bayram onsuz ilk bayram!Dayım..Yalnız kaldı..O ne yapsın? Koskoca evde,herşey ananemi hatırlatırken,o nu da o kadar çok severken..Eminim o da buruktur bu sabah! Hatta bayram namazından sonra hemen ziyarete gitmiştir..Birde bizimle beraber gider..Bir zamanlar sırtında taşıdığı anasını toprak altında bilmek çok zor..Onun en sevdiği çiçekleri ekti hep mezarına..Her gittiğimizde mutlaka çiçekler dipdiri ve güzeldir..Solmadan yenisini diker!..
Zaten sonra da bize gitmiştir dayım kahvaltıya..
İlk gün babam büyük olduğu için kardeşler arasında ilk ziyareti biz alırız.İkramlar el öpmeler karışır ortalık.Kurban bayramı kadar olmasa da ramazan bayramı da yorucu geçer..Akşam gibi anca otururuz..
2. gün ablamlar eşlerinin ailesini ziyaretten gelirler..Bu sefer iç aile kalabalığı yaşarız..Hoş her gün bizdeler zaten.Dayım ablalarım yeğenler enişteler derken bir tatlı curcuna olur.O kadar zevklidir ki anlatamam..Tatlıları yeriz anname tatlıyı fazla kaçırma diye söyleniriz.Kendisi şeker hastası çünkü ama dayanamaz tatlıya..
Eh çevremizde büyük kalmadı..Sadece babaannem.Haricinde annemin babamın dayı amca vs gibi yakınları da vefat etti..Kimse kalmadı gidilecek..İnsan kalabalıktan sonra bu yalnızlığa zor alışıyor ama alışıyor işte..
3.gün ise küçük teyzeme gideriz oturur muhabbet ederiz..Zaten diğer teyzemle ve diğer dayımla konuşmuyoruz..2 dayım 2 teyzem olmasına rağmen birer tanesini sildik anacım..İşler çok karışık ama annelerine olan nankörlüğünden bu silmemiz..Bizden de uzak olsunlar..
Tabi ilk günü komşuların elini öpmeye giderim.Benimle muhabbetleri vardır sadece eski konularda da söylemiştim gider otururdum onlarla :) Sonra arkadaşlarımın ailelerine giderim,arkadaşlarla görüşürüm derken baya bi koşuşturmacalı geçer bayramlar..Ama çocukken yaşanılan bayramların tadı bambaşka..Bunu bilir bunu söylerim,nerde eski bayramlar diye bir olgu yok..Nerede çocukluğumuz diye birşey var..Çünkü çocukken tadı başkaydı bayramların..O yeni alınan cicileri giymek için hangimiz can atmadı ki? Hangimiz bir an önce sokağa çıkıp o kıyafetleri arkadaşlarına göstermek istemedi ki?Kim bayramlara kapı kapı dolaşırken şeker yerine para beklemedi? ve o paralarla gidip marketten bir güzel abur cubur almadı? Hatta arkadaşlarıyla ne kadar para aldın sen ben bu kadar aldım muhabbetine girmedi? Çocukken güzeldi bayramlar..Büyüyünce değişti herşey..Hele hele ergenlikten sonra sanki kötü birşeymiş gibi utanırdık işte..Ama çocukluğumu doya doya yaşadığım için mutluyum..Acısını çıkarttım herşeyin..İçimde kalan hiç birşey yok şükür..Ama büyümekte istemiyorum işin açıkçası:) Tuhaf birşey..Büyüdükçe insan çocuk olmak istiyor,çocukken de büyümek..Hiç bişey yok evlatlar büyümekte..Daha çok hayat savaşı..Daha çok kargaşa..Keşke tek derdim annemin beni akşam ezanında eve çağırma sorunu olsaydı..Ya da biraz daha şekerleme abur cubur yemek..
Şimdi yalnızım..Yani yan oda da ev arkadaşım.Uyuyor fosur fosur..Birazdan güzel bir kahvaltı hazırlarım ikimize..Birde ıslak kek yaparım bi kaç arkadaş gelip gidicek..Öyle geçiririz bayramımızı..Sırf arkadaşım Mersin'e gitmesin o kadar masraf olmasın diye bende gitmedim memlekete..Eğer ben gidersem yalnız kalacaktı burda.Benimde gönlüm razı olmadı tabi..Ama içim buruk..Ananemi özlediğimden..Aklım dayımda olduğundan..Yeğenlerimi bi güzel mıncıramadığımdan..Annemin babamın elini öpemediğimden..Buruk haldeyim..
Umarım sizler bu bayramınızı güzel geçiriyorsunuzdur..Sağlıklı ve sıhhatli bol şekerli bir bayram dilerim sevdiklerinizle:)
